ชามตราไก่มีประวัติความเป็นมาที่ยาวนานหลายร้อยปี ด้วยฝีมือการปั้นของชนชาวจีนแคระที่ตำบลกอปี ซึ่งผลิต เป็นชามขาวปราศจากสีเขียน และส่งมาเขียนลายไก่ที่ ตำบลปังเคยแต้จิ๋ว เมื่ออบสีอีกครั้งหนึ่งจึงกลายเป็นชามตราไก่ สำเร็จรูปส่งออกจำหน่ายตลาด ต่อมามีช่างย้ายถิ่นฐานมาตั้งที่กรุงเทพฯ และลำปาง ในราวปี พ.ศ.2480

ยุคแรกตั้งเตาเผาอยู่แถววงเวียนใหญ่ธนบุรีและที่ถนนเพชรบุรี กรุงเทพฯ ต่อมาส่วนหนึ่งได้ย้ายไปตั้งโรงงานที่ จังหวัดลำปาง ในราวปี พ.ศ.2500 (จังหวัดลำปางมีดินขาวที่เหมาะสมกับการผลิตชามมากที่สุด) ส่วนทาง กรุงเทพฯ มีโรงงานผลิตขนาดใหญ่ตั้งอยู่ที่อำเภอกระทุ่มแบน จังหวัดสมุทรสาคร หลังจากนั้นก็มีโรงงานเล็กๆ เกิดขึ้นอีกมากมายที่ผลิตชามตราไก่

ชามตราไก่มีด้วยกัน 4 ขนาด ขนาดใหญ่และขนาดที่ 2 สำหรับใส่น้ำแกงและใส่ข้าวเฉพาะจับกังที่ทำงานหนัก ส่วนขนาดที่ 3 และ 4 เป็นขนาดที่ใส่ข้าวและข้าวต้มโดยเฉพาะ เป็นขนาดที่ขายได้มากที่สุด สาเหตุที่ชามตราไก่ เป็นที่นิยมและขายได้มากสำหรับคนจีน ก็เพราะรูปแบบเหมาะแก่การใช้ตะเกียบพุ้ยที่สุด

ว่ากันว่าลักษณะของชามตราไก่ที่ดีจะต้องเป็นชามที่มาจากประเทศจีน ลายไก่จะเขียนเป็นรูปไก่มีหงอนและตัวเป็น สีแดงสดมีหางสีดำ ประกอบด้วยลายต้นกล้วยสีเขียวอ่อน มีดอกโบตั๋นสีชมพูม่วงและต้นหญ้าสีเขียว ซึ่งเป็นสีบน เคลือบ (overglaze) แล้วอบในความร้อน 750 องศาเซลเซียส สีทุกสีเป็นสีสดทั้งสิ้น เนื้อชามจะมีเคลือบสีเขียว อ่อนๆ แบบจีน ต่อมาเมื่อจีนเปลี่ยนแปลงการปกครอง ชามตราไก่ส่งมาจำหน่ายยังประเทศไทยไม่ได้ ไทยจึงต้อง ผลิตเอง

ในระยะแรกชามตราไก่ที่ขายได้ราคาดีคือขนาด 6 นิ้ว ขายได้ราคาถึงใบละ 2.30 บาท (ราคาในขณะนั้น) ต่อมา ระยะหลังมีการแข่งขันในด้านตลาดกันมาก การผลิตจึงพยายามลดต้นทุน เปลี่ยนระบบเป็นเผาครั้งเดียวไม่ต้องอบสี และได้เปลี่ยนตัวไก่เป็นสีเขียว หางสีน้ำเงิน ดอกไม้สีชมพูอ่อน สีเคลือบของเนื้อชามจะออกขาวอมครีมอ่อน คุณภาพ เสื่อมลง ขายราคาถูกเพียงครึ่งหนึ่งเท่านั้น

หลังจากนั้นความนิยมในชามตราไก่ค่อยๆ ลดลง เมื่อเทคโนโลยีและวิทยาการทางการผลิตถ้วยชามก้าวหน้าขึ้น จึงได้เปลี่ยนแปลงเป็นถ้วยชามจานแบบญี่ปุ่น ตามที่ได้เห็นในปัจจุบันนี้ชามตราไก่จึงเหลือแต่รูปแบบและเก็บขาย กันในลักษณะของเก่า ซึ่งมีราคาสูงประมาณ 100 บาท/ใบ สำหรับชามรุ่นที่ส่งมาจากประเทศจีน ชามตราไก่จึง กลับกลายมาเป็นของเก่าที่มีค่าควรแก่การจัดเก็บ